Gdybym mogła zabrać się gdzieś daleko stąd… gdybym miała odwagę pragnąć czegoś więcej, niż doczesność, gdybym potrafiła wysłać myśli w stronę inną niż utarta schematem oznakowana trajektoria… Odległe planety leżą jak najbardziej w zasięgu wyobraźni, lecz nigdy w zasięgu wzroku. Ktoś jednak wpadł na ich trop. Pewnie miał odwagę.

Skażone potrzebą bezpieczeństwa myśli kurczowo trzymają się ziemi, nie dla nich dalekie podróże, nie dla nich nieznane rewiry. Zapalam się i gasnę, przyciśnięta widmem utraty łączności z twardym gruntem. Podejrzewam, że nigdy nie dowiem się  jak wiele straciłam. Mogę sobie jedynie imaginować, zaprzęgając swoją wyobraźnię do haniebnej pracy nad szacowaniem hipotetycznych strat. A przecież lepiej żałować tego co się zrobiło, niż tego czego się nie zrobiło… To tak oczywiste, że aż śmieszne, a mi jakoś nie do śmiechu…