Zwykłam twierdzić, że przyczyną większości problemów na tym świecie jest ludzka chciwość. Nie tylko ta, która śni o złotych górach, lecz i ta, która to co dobre każe zamieniać  na lepsze, nie zawsze z zamierzonym skutkiem. Lepsze wrogiem dobrego… Nie wiem już czym bardziej jestem zmęczona – remontem, przeprowadzką, dźwiganiem, rozpakowywaniem, darciem dłoni, czy upiorną myślą o tym, że straciłam więcej, niż zyskałam.

Biegniesz, pragniesz, dążysz, w zapamiętaniu ścigasz się z czasem i samym sobą, by dotrzeć do wymarzonego celu. Ponosisz niemałe koszty, tracisz zdrowie, nie śpisz po nocach myśląc o chwili gdy Twoje marzenie nareszcie się spełni. Droga jest męką, ale widzisz przed sobą cel i mozolnie podążasz pod górę. Przychodzi nareszcie ten dzień, a Ty jakby zgaszony, jakby rozczarowany – robisz bilans i wychodzi Ci, że jesteś pod kreską. Jesteś tam gdzie chciałeś, lecz straciłeś po drodze coś znacznie cenniejszego, niż Twoje marzenie.

Natrafiłam wczoraj – całkiem przypadkiem – na projekt własnego autorstwa, zamówienie i fakturę na meble, które osiem lat temu kupiłam po rozstaniu z mężem, urządzając swoje stare, na powrót nowe mieszkanie. Drżącą ręką liczyłam wtedy każdą złotówkę, dysponowałam naprawdę niewielką kwotą, by urządzić sobie życie od nowa. Meble do pokoju kosztowały mnie tyle, ile dziś wydałam na jedną komodę. Pamiętam jak bardzo cieszyłam się, gdy przyjechały do domu…

Dziś nic mnie nie cieszy. Cedzimy słowa przez zaciśnięte zęby w tej pięknej, nowej scenerii, warczymy na siebie przez sen.  Nic tylko nerwy, pretensje i łzy. Zastanawiam się, czy jeszcze kiedyś będzie normalnie, czy polegliśmy na całego przyciśnięci grubą warstwą poremontowego gruzu?

Zachciało się większego mieszkania… Uważajcie  o czym marzycie, bo jeszcze się spełni...