Między światłem a cieniem, między ciszą i gwarem, między jawą i snem – jest niewielka  przestrzeń dla ukrytych myśli, dla wspomnień, dla zgłuszonych westchnień… Przywołane impulsem, zdławione rozsądkiem - myśli, które już nigdy nie staną się słowem, uwięzione głęboko w czeluściach pamięci. Trzymane z dala - bo bolą, bo ranią, bo nie daj Bóg zaprószą ogień, zdławią pożogą misternie poskładaną rzeczywistość.

Jak bardzo mi żal, że wybaczyć nie znaczy zapomnieć. Usunąć raz na zawsze dręczące obrazy, bez możliwości powrotu, odciąć im drogę… Nie liczyłam, nie łudziłam się, nie sądziłam wcale, że to możliwe. Nic jednak nie poradzę, że bardzo bym chciała. Zgięta w pół pod ciężarem, zdjętym z cudzych barków połykam znów te same łzy. Ściekają goryczą po wewnętrznej stronie zdrętwiałego gardła. Nie pytaj mnie mamo dlaczego milczę.