Nie tak dawno wspominałam o problemach ze sprzedażą mieszkania, o tym, że czuję się bezradna i że tkwię w marazmie. No to już nie tkwię –  zgodnie z zasadą, że jak nic to nic, a jak już coś, to wszystko na raz…  Dyktatura nabywcy panująca niepodzielnie na dzisiejszym rynku nieruchomości bezlitośnie wyeksmitowała mnie z mieszkania w trybie natychmiastowym. Miłościwie Kupujący oświadczył bowiem, iż na załatwienie formalności daje nam dwa dni, a na wyprowadzkę dwa tygodnie. Cóż było robić? W obliczu takich, a nie innych okoliczności przyrody spięliśmy grzecznie cztery litery i w morderczym tempie dokonaliśmy niemożliwego. Spółdzielczo – notarialno – meldunkowe  formalności załatwiły się w półtorej doby, przyprawiając nas o stan przedzawałowy, zaś spakowanie całego życia do kartonów dokonało się popołudniami w ciągu tygodnia. Wszystko biegło w takim tempie, że miałam wrażenie, iż dzieje się gdzieś poza mną… Prace wykończeniowe w nowym mieszkaniu dopiero ruszyły, stanęłam więc w obliczu fundamentalnego problemu – co zrobić z  niezliczoną ilością kartonów i przede wszystkim z samą sobą, a nade wszystko z moją rodziną i kotem.

Takim oto sposobem splot zdarzeń wszelakich sprawił, że po dwudziestu latach musiałam sobie przypomnieć jak to jest mieszkać z rodzicami. Wizja dwóch przeprowadzek w ciągu miesiąca nie jest niczym przyjemnym, lecz w zderzeniu z wizją obalenia dotychczasowego porządku dwóch skrajnie różnych światów wypada zaledwie blado. Światów funkcjonujących na dwóch, a może i trzech orbitach, oddalonych od siebie o lata świetlne… Nie, nie, nie… Proszę nie podejrzewać mnie o niewdzięczność – jestem dozgonnie wdzięczna swoim rodzicom, że przyjęli nas pod swój dach (dosłownie, bo mieszkamy na poddaszu), jednak sytuacja ta generuje tak wiele niedogodności dla obu stron, że w duchu odliczam każdy dzień do kolejnej przeprowadzki. W spokojny, poukładany dzień moich rodziców rozpoczynający się o dziewiątej rano, a kończący o dwudziestej drugiej wtargnął tajfun, tłukący się po łazience od piątej trzydzieści i kończący działalność około północy, lub nawet później – bo córka najbardziej lubi uczyć się nocami. Na nic przekonywanie, że nikt nikomu nie przeszkadza, na nic prośby, byśmy czuli się jak u siebie – ja wiem, że i oni czują się skrępowani naszą obecnością i odczuwają jej konsekwencje. Koniec i kropka.

Wielopokoleniowe rodziny mają szansę funkcjonować tylko tam, gdzie model życia wszystkich jej członków nie odbiega od siebie zbyt wiele i tylko tam, gdzie taki stan rzeczy sankcjonuje wielowiekowa tradycja. W naszym kręgu kulturowym, w naszej cywilizacji, w naszej rzeczywistości mieszkanie z rodzicami powinien uzasadniać jedynie wiek szczenięcy dzieci lub sędziwy rodziców… Ewentualnie wyjątkowe okoliczności. Amen.