- Tato, idę z Tobą – krzyczałam radośnie, gdy wybierał się do garażu. Wkładałam buciki, chwytałam ojca za rękę i biegłam u jego boku w podskokach. Nie umiał żyć bez pracy, więc w czasie przerw między rejsami zajmował się mniejszym silnikiem. Przy samochodzie zawsze jest coś do zrobienia – mawiał wtedy i mawia do dziś, ubolewając jednocześnie, że we współczesnych autach niewiele można pogrzebać pod maską. Szłam z nim nie tylko po to, by popatrzeć co robi usmarowanymi po łokcie rękoma, lecz przede wszystkim po to, by pogadać z fiacikiem. Piękny, biały 125p towarzyszył mi od samego początku. Rodzice przywieźli mnie w nim do domu ze szpitala, w którym przyszłam na świat. Gdy ojciec był w domu – bardzo często podróżowaliśmy, robiliśmy wypady za miasto i dłuższe wycieczki. Nie wiem jak tata wpadł na pomysł tej zabawy, ale pamiętam, że traktowałam ją bardzo serio.

- Samochodziku, nie bolą cię nóżki? – pytałam zatroskana, gdy jechaliśmy w długą trasę.

- Nie, nie bolą. Lubię sobie pobiegać – odpowiadał ojciec zmienionym głosem, a ja byłam przekonana, że rozmawiam z fiacikiem. I tak ze wszystkim – ale się dobrze najadłem – mówił samochodzik, gdy zatankowaliśmy paliwo, bucik mi się zepsuł – gdy złapaliśmy gumę, muszę odpocząć – gdy zatrzymywaliśmy się na postój… W garażu opowiadał mi o bolącym brzuszku, w którym trzeba zrobić coś tam, o oczkach w których trzeba wymienić żarówki, żeby dobrze widział. Uwielbiałam tę zabawę i wolałam od każdej innej. Sprawiła ona, że pokochałam fiacika całym sercem. Przyszedł jednak taki moment, gdy samochód trzeba było sprzedać, a mi pękało serce. Bardzo długo płakałam, czułam się tak, jakby ojciec sprzedał mojego przyjaciela.

Może to ta dziecięca zabawa, a może po prostu moja natura sprawiła, że bardzo przywiązuję się do rzeczy, do miejsc… We wszystkim widzę duszę, o wszystko co mam bardzo dbam. Dwa tygodnie temu sprzedałam mojego ukochanego, dwudziestoletniego fiacika (tak, tak – znów ta sama marka).  Gdyby nie to, że mąż dostał samochód służbowy – jeździłabym nim dalej. Stan idealny, ani śladu rdzy, silnik jak nowy i choć nie miał wspomagania kierownicy i rozlicznych gadżetów – był moim ukochanym samochodzikiem, najlepszym na całym świecie. Znów płakałam. Tydzień temu sprzedałam mieszkanie, nareszcie się udało. Za tydzień przeprowadzka. Cieszę się, lecz równocześnie bardzo mi ciężko. W tym mieszkaniu doszłam do siebie po rozwodzie, w nim ułożyłam sobie życie od nowa, w nim nabrałam sił i wyleczyłam rany. Moje mieszkanko, mój azyl…

Życie idzie naprzód, a ja wraz z nim. Żegnam stare, witam nowe. Z radością i ze łzami w oczach.