Mówią, że nic w przyrodzie nie ginie… jeśli wierzyć fizyce – jedynie zmienia stan skupienia. Zastanawiam się w co takiego zamienia się cierpienie, niespełniona miłość, udręka choroby, biedy, samotności, niewoli... Wersja dla wierzących wspomina coś o życiu wiecznym, lecz ta perspektywa przestała do mnie przemawiać wiele lat temu. Najwyraźniej brak mi wyobraźni.

 Niebo – miejsce dla naiwnych, śpiewał kiedyś Jacek Skubikowski. Przyznam, że wizja tej  bardzo odroczonej w czasie i jakże niepewnej nagrody, a przede wszystkim brak jakichkolwiek dowodów na to, że ktokolwiek rzeczywiście jej doczekał, skłania mnie do przyznania mu racji.

Zazdroszczę wierzącym. Szczerze wierzącym w zadośćuczynienie, w nagrodę życia wiecznego, w win odkupienie. O ileż łatwiej jest żyć z nadzieją na lepszy los, niczym nie zakłóconą szczęśliwość i sprawiedliwe wyrównanie doczesnych udręk… o ileż łatwiej żyć z przekonaniem, że wystarczy rachunek sumienia, spowiedź i rozgrzeszenie, by zmazać grzech i własne przewiny. Przez dwa tysiące lat biznes sprzedający coś czego nikt nigdy nie widział, nie doświadczył, nie zweryfikował zbudował bezprecedensową potęgę. Tyle, że Kościół nie zarabia kasy jedynie na mrzonkach i mglistych wizjach, a raczej na spokoju ducha, o który trudno gdy wyrzutów sumienia nie zmazuje dziesięć razy odmówiona zdrowaśka i Dzieje Apostolskie odczytane w akcie pokuty.

Trudno żyć z wiarą wyłącznie we własne siły i z pełną odpowiedzialnością za własne czyny, bez nadziei na rozgrzeszenie i życie wieczne. Niechże tylko nikt mnie nie nawraca. To trzeba czuć głęboko w sobie, inaczej nie ma sensu. Poza tym jestem zdania, że jeśli Pan Bóg rzeczywiście istnieje – rzeczą absolutnie niegodną i bezsensowną jest Go oszukiwać. Przecież On i tak wszystko wie…